به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهمدان» با فرود آمدن سرمای زمستانی بر شهر، بار دیگر تصویر غم‌انگیز کارتن‌خوابانی که پناهگاهشان پیاده‌روها و گوشه‌های تاریک شهر است، خودنمایی می‌کند؛ افرادی که در اوج سرما، بی‌پناه و در معرض خطرات جدی ناشی از یخبندان و ناامنی خیابان‌ها، شب‌ها را به صبح می‌رسانند.

این پدیده که هر ساله با آغاز فصل سرما تشدید می‌شود، پرسش‌های جدی درباره نحوه مواجهه دستگاه‌های مسئول با این معضل اجتماعی و کفایت خدمات ارائه‌شده به این گروه آسیب‌پذیر را به ذهن می‌آورد.

با وجود فعالیت برخی مراکز حمایتی و گرمخانه‌های موقت در سطح شهر، باز هم عده‌ای از این افراد را در کنار خیابان‌ها و پارک‌ها مشاهده می‌کنیم و این موضوع این سوال را در ذهن ایجاد می‌کند که آیا مراکز اسکان موقت ظرفیت پذیرش همه نیازمندان را دارند و همه این افراد را پذیرا هستند و یا اطلاع‌رسانی مناسبی برای دسترسی آسان این افراد به این مراکز وجود دارد؟

این سؤال مطرح است که آیا آمار دقیقی از تعداد افراد کارتن‌خواب در سطح شهر وجود دارد و برنامه جامعی برای اسکان، تغذیه و ارائه خدمات بهداشتی و درمانی به آنان تدوین شده است؟ سرنوشت اقدامات میان‌مدت و بلندمدت چه شده است؟

گرمخانه‌های موقت اگرچه راهکاری فوری هستند، اما پاسخی اساسی به پدیده کارتن‌خوابی نیستند.

مطالبه اصلی شهروندان و فعالان اجتماعی این است که دستگاه‌های ذی‌ربط مانند شهرداری، بهزیستی، کمیته امداد و اداره کار، چه برنامه‌های مشخص و زمان‌بندی‌شده‌ای برای توانمندسازی، ایجاد اشتغال پایدار، پرداخت مستمری و تأمین مسکن ارزان‌قیمت برای این افراد دارند؟ آیا سازوکار مشخصی برای شناسایی، جذب و حمایت همه‌جانبه از آن‌ها طراحی شده است؟

با توجه به محدودیت بودجه و امکانات نهادهای دولتی،نقش سازمان‌های مردم‌نهاد و مؤسسات خیریه در این حوزه بسیار حیاتی است.

پرسش اینجاست که آیا هماهنگی مؤثری بین نهادهای دولتی و مردمی برای پوشش کامل نیازها و جلوگیری از موازی‌کاری وجود دارد؟ 

شهروندان نیز در برابر این موضوع وظایفی دارند و در کنار مطالبه از مسئولان، این پرسش نیز وجود دارد که شهروندان به عنوان بخشی از جامعه، در قبال هم‌نوعان خود چه مسئولیتی احساس می‌کنند.

 انتظار می‌رود مسئولان ذی‌ربط با عزمی جزم و برنامه‌ای شفاف، پاسخی فوری و انسانی به این وضعیت دهند و افکار عمومی را در جریان اقدامات و نتایج قرار دهند؛ زمستان می‌گذرد، اما حقوق انسانی این افراد نباید فصلی باشد.

انتهای خبر/