سایه سنگین وعده‌های انتخاباتی بر معیشت ساکنان مجتمع امید 

سعید مرادی یکی از ساکنان قدیمی این مجتمع، در گفتگو با خبرنگار با بیان اینکه باور کنید برای خرید چهار عدد نان سنگک یا لواش، باید هزینه گزاف اسنپ را بپردازیم یا ساعت‌ها منتظر ماشینی باشیم که ما را به مرکز شهر ببرد، اظهار کرد: این منطقه نانوایی ندارد، فروشگاه موادغذایی ندارد و ما حتی برای خرید یک قالب پنیر هم با بحران مواجه هستیم.

وی با اشاره به بازدیدهای مکرر مسئولان استانی از جمله استاندار، فرماندار و حتی نمایندگان مجلس، گفت: دفترچه یادداشت‌های این حضار پر شده از لیست مشکلات ما، هر بار که امام‌جمعه محترم یا مسئولان قدم به این خاک می‌گذارند، ما امیدوار می‌شویم که شاید این بار فرجی حاصل شود. اما دریغ که پس از رفتن خودروهای تشریفاتی، گرد و خاک جاده تنها چیزی است که برای ما باقی می‌ماند.

شهروند مجتمع امید تصریح کرد که حقیقت آزاردهنده این است که تقویم مسئولان فقط با زمان انتخابات تنظیم شده؛ زیرا تنها در روزهای منتهی به رأی‌گیری، مجتمع امید به صدر اخبار می‌آید و همه برای حل مشکلاتشان صف می‌کشند، اما پس از آن، ما می‌مانیم و این بیغوله‌ای که نه فضای سبزی دارد و نه امنیت عبور و مرور می‌شناسد.

وی به وضعیت حمل و نقل عمومی اشاره کرده و گفت: نبود واحد نانوایی و فروشگاه از یک سو، و نبود اتوبوس و تاکسی از سوی دیگر، ما را در محاصره قرار داده است. گویی ما شهروندان درجه دو این شهر هستیم که فقط باید در بزنگاه‌های سیاسی دیده شویم.

مرادی در پایان تاکید کرد: تا زمانی که اقدام عملی صورت نگیرد، بازدیدهای نمایشی هیچ دردی از مردم دوا نخواهد کرد.

بوی تعفن و جولان سگ‌های ولگرد؛ سهم فرزندان ما از رفاه شهری

خانم احمدی یکی از بانوان ساکن در این مجتمع، ما را به سمت پنجره خانه‌اش می‌برد؛ جایی که منظره آن نه پارک و فضای سبز، بلکه فاضلاب شهری جاری و سگ‌های ولگردی است که به صورت گله‌ای در منطقه پرسه می‌زنند.

وی گفت: بوی نامطبوع فاضلاب تمام فضای خانه را پر کرده است. چطور توقع دارند فرزندان ما در این محیط بیمار نشوند؟ علاوه بر این، در مجاورت بلوک‌های مسکونی، عده‌ای اقدام به پرورش دام زنده کرده‌اند. صدای احشام و بوی فضولات دامی با زندگی روزمره ما گره خورده است.

این شهروند ساکن مجتمع امید با انتقاد از بی‌توجهی مسئولان ذی‌ربط افزود: ما بارها شاهد حضور فرماندار و نمایندگان شهر بوده‌ایم. همگی تایید می‌کنند که این وضعیت غیرقابل تحمل است، اما سوال من این است که چرا هیچ تغییری ایجاد نمی‌شود؟ آیا حل مشکل فاضلاب یا جمع‌آوری سگ‌های ولگرد که امنیت کودکان ما را به خطر انداخته‌اند، نیاز به بودجه‌های کلان ملی دارد؟

وی ادامه داد: ما احساس می‌کنیم که فقط ابزاری برای داغ کردن تنور انتخابات هستیم. به محض اینکه فصل تبلیغات تمام می‌شود، انگار مجتمع امید از نقشه همدان حذف می‌شود. نه خبری از فضای سبز برای بازی بچه‌ها و نه تلاشی برای بهبود بهداشت محیط هست.

احمدی با تاکید بر اینکه حضور مسئولان نباید به سلفی گرفتن و مصاحبه‌های خبری ختم شود، مطرح کرد: فرزند من به جای بازی در پارک، باید تماشاگر موش‌های فاضلاب و سگ‌های گرسنه باشد، این حق مردمی نیست که همیشه در صحنه‌ها حضور داشته‌اند.

وی با بیان اینکه ما از استاندار می‌خواهیم به جای بازدیدهای تشریفاتی، یک هفته خانواده خود را در این مجتمع اسکان دهد تا ببیند آیا می‌توان یک روز با این بو و این ناامنی زندگی کرد یا خیر؟

بن‌بست ارتباطی در مجتمع امید همدان

حسینی که بازنشسته و از ساکنان این منطقه است، از نبود زیرساخت‌های اولیه حمل و نقل به ستوه آمده است در گفتگو با خبرنگار ما اظهار کرد: «اینجا نه ایستگاه تاکسی دارد و نه اتوبوس. کسی که خودروی شخصی نداشته باشد، عملاً در اینجا زندانی است.

وی افزود: اگر در نیمه‌شب کسی بیمار شود، هیچ راهی برای رساندن او به مراکز درمانی وجود ندارد، مگر اینکه شانس بیاورد و ماشینی عبوری پیدا شود.

این شهروند سکن مجتمع امید با اشاره به پیگیری‌های بی‌نتیجه اهالی از فرمانداری و استانداری مطرح کرد: نمایندگان محترم مجلس و شورا که در زمان انتخابات همین‌جا وعده می‌دادند که خطوط ویژه واحد برای این منطقه برقرار می‌کنند، الان کجا هستند؟ چرا بعد از گرفتن رای، حتی جواب نامه‌های ما را هم نمی‌دهند؟

وی با بیان اینکه امام‌جمعه همدان در بازدید از این مجتمع بر کرامت انسانی تاکید کرده‌اند، اما آیا زندگی در میان بوی فاضلاب، نبود نانوایی و محاصره شدن توسط سگ‌های ولگرد، با کرامت انسانی همخوانی دارد؟

حسینی با گلایه از رویکرد ابزاری مسئولان به این منطقه عنوان کرد: دیگر برای ما ثابت شده که مجتمع امید فقط پاشنه آشیل انتخابات است. هر کسی می‌خواهد شعار عدالت بدهد، سری به اینجا می‌زند، عکسی می‌گیرد و وعده می‌دهد که به زودی مرکز خرید و فضای سبز احداث می‌شود. اما واقعیت این است که حتی یک وجب فضای سبز برای پیرمردها و کودکان وجود ندارد.

وی با بیان اینکه ما خسته شده‌ایم از اینکه فقط نردبان صعود مسئولان باشیم. مطالبه ما روشن است نانوایی، امنیت، بهداشت و حمل و نقل. ما صدقه نمی‌خواهیم، ما حق شهروندی‌مان را می‌خواهیم که سال‌هاست پشت درهای اتاق مسئولان خاک می‌خورد.

این شهروند مجتمع امید در پایان خاطرنشان کرد: اهالی دیگر فریب وعده‌های فصلی را نخواهند خورد و منتظر اقدام عاجل و واقعی هستند.

به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان»، آنچه در مجتمع امید می‌گذرد، فراتر از یک سوءمدیریت ساده، به یک بحران اجتماعی بدل گشته است که ریشه در نگاه ابزاری به ساکنان مناطق حاشیه‌ای دارد.

اهالی با صراحتی تلخ عنوان می‌کنند که «مسئولان فقط موقع انتخابات یاد ما می‌افتند»؛ جمله‌ای که نشان‌دهنده شکاف عمیق میان ملت و دولت در این نقطه از شهر همدان است.

در حالی که شهرداری و سازمان اتوبوسرانی در گزارش‌های خود، نبود زیرساخت مناسب را بهانه عدم ارائه خدمات حمل و نقل عنوان می‌کنند، این سوال پیش می‌آید که پس نقش حاکمیتی مسئولان در ایجاد این زیرساخت‌ها کجاست؟ آیا وظیفه مسئولان چیزی جز هموار کردن همین مسیرهای ناهموار برای اقشار کم‌برخوردار است؟

حقیقت تلخ این است که وعده‌هایی نظیر «جمع‌آوری سگ‌های ولگرد» یا «انتقال واحدهای دامداری به خارج از محدوده مسکونی» که بارها در مصاحبه‌های فرماندار و اعضای شورای شهر شنیده شده، اکنون به لطیفه‌ای تلخ میان ساکنان تبدیل گشته است. 

برای مادری که فرزندش از ترس سگ‌های ولگرد جرات خروج از خانه را ندارد یا پیرمردی که برای خرید نان باید هزینه‌های سنگین تاکسی دربستی را متحمل شود، گزارش‌های عملکردی مسئولان در تلویزیون محلی، شبیه به توصیف دنیایی خیالی است.

مسئولان باید بدانند که صندوق‌های رای، تنها محل تلاقی آن‌ها با مردم نیست، بلکه بوی نامطبوع فاضلاب و نبود یک وجب فضای سبز در مجتمع امید، واقعی‌ترین سنجه برای قضاوت عملکرد آن‌هاست.

وقت آن رسیده است که مدیریت ارشد استان، به جای تکرار جملات کلیشه‌ای در بازدیدهای میدانی، یک پاسخ صریح به مطالبات هفت‌گانه اهالی بدهد.

 مجتمع امید نباید صرفاً به عنوان یک «مخزن رای» در فصل تبلیغات دیده شود. صداقت مسئولان نه در کلام، بلکه در تغییر بوی هوای این مجتمع، برقراری اولین خط واحد و پخت اولین قرص نان در نانوایی محلی سنجیده خواهد شد.

اگر قرار است همچنان مشکلات زیر بارِ «کمبود بودجه» و «عدم صرفه اقتصادی» دفن شوند، پس بهتر است مسئولان از بازدیدهای پرهزینه و نمایشی خود نیز صرف‌نظر کنند تا حداقل، نمک بر زخم مردمی که احساس می‌کنند فراموش شده‌اند، پاشیده نشود.

انتهای خبر/