حامد عظیمی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «عصر همدان» به بررسی اختلال لکنت زبان در کودکان پرداخت و با ارائه تعریفی دقیق از این اختلال، گفت: لکنت زبان یک نوع اختلال گفتاری است که به صورت وقفه، تکرار غیرعادی و غیرارادی صداها، هجاها یا کلمات و یا کش‌آوردن و قفل‌کردن در هنگام صحبت کردن بروز می‌کند.

وی با اشاره به سن شایع بروز این اختلال بین ۱۸ ماهگی تا ۹ سالگی، افزود: بیشترین شیوع آن در بازه ۳ تا ۷ سالگی است عمدتاً یک اختلال رشدی محسوب می‌شود. 

این متخصص اعصاب و روان ادامه داد: در اکثر مواقع، لکنت زبان به عنوان یک بیماری تلقی نمی‌شود، بلکه یک اختلال رشدی است. 

عظیمی با بیان اینکه ممکن است کودک زمینه ژنتیکی این اختلال را داشته باشد، تصریح کرد: حتی در شرایط خاص مانند استرس، تغییر محیط (مثلاً ورود به مهدکودک) یا ترس، این ژن فعال شده و علائم بروز می‌کند.

وی با اشاره به اینکه ۶۵ تا ۸۰ درصد کودکان مبتلا به لکنت، حتی بدون درمان و در صورت مساعد بودن شرایط، طی دو سال بهبود می‌یابند، گفت: مداخله به‌موقع در موارد خاص ضرورت دارد.

این متخصص اعصاب و روان خاطرنشان کرد: اگر لکنت بعد از پنج سالگی شروع شود، بیش از ۶ ماه طول بکشد، همراه با تنش بدنی و اضطراب زیاد باشد و باعث شود کودک از صحبت کردن اجتناب کند یا مشکلات اجتماعی و خانوادگی ایجاد کند، باید فوراً مداخلات درمانی آغاز شود.

عظیمی تاکید کرد: مداخله زودهنگام بسیار موثر است و در ۸۰ تا ۸۵ درصد موارد منجر به بهبودی کامل یا کاهش چشمگیر علائم می‌شود.

وی نقش خانواده را در روند بهبودی کودک حیاتی دانست و افزود: ایجاد فضایی امن و آرامش‌بخش در خانه برای بهبود الزامی است؛ گفتن جملاتی مثل درست صحبت کن یا آرام باش و همچنین کامل‌کردن جملات کودک به‌خاطر خجالت در جمع، اثرات جبران‌ناپذیری بر روان او می‌گذارد و باعث تشدید لکنت می‌شود.

این متخصص اعصاب و روان وی در پایان، درمان اصلی لکنت را گفتاردرمانی عنوان کرد و گفت: استفاده از دارو به عنوان خط اول درمان به هیچ عنوان مؤثر نیست و دارو مختص موارد خاص و بیشتر در سنین بزرگسالی است.

انتهای خبر/